خلوتی با شاهدی
غزل آغازین - شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد خاک راه این سر سودا نوشت مااین شد مگر ز روز ازل سرنوشت ما
۲
از کوی دوست ما سوی جنت چرا رویمرضوان حسد برد ز نعیم و بهشت ما
۳
تخم اَمَل که دل به هوای تو کشته بودجز دانه‌های اشک نیاید ز کشت ما
۴
ور برده چون محرک جمع صور یکی استبنگر محرک و منگر خوب و زشت ما
صفحهٔ ۱ از ۲