خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز روی لطف بکن بوسه‌ای حوالۀ ماهمین بس است ز وجه حسن نوالۀ ما
۲
[ز تیر غمزه خدنگی بکن حوالۀ ماهمین بس است ز خوان کرم نوالۀ ما
۳
چو دور جام وصالش به کام ما نبودسزد که پر شود از خون دل پیالۀ ما
۴
بخون دیده نوشتیم نامه‌ای بر دوستبود که دل شودش نرم زین رسالۀ ما
صفحهٔ ۱ از ۲