خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
امروز ز نو دلبر ما خوی دگر داشتما واله و او روی و نظر سوی دگر داشت
۲
گفتم که کنم نسبت آن زلف به عنبرآورد صبا نکهت آن بوی دگر داشت
۳
خلق نگران رخ او کشته ز هر سووان سرو به هر سو نگری روی دگر داشت
۴
دل زان نکشیدم به سوی حوری و فردوسکو میل به سوی دگر و کوی دگر داشت
صفحهٔ ۱ از ۲