خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نه آن صیدم که آزادی هوس باشد مرااز قفس گویم، نفس تا در قفس باشد مرا
۲
از پی راه فنا سامان ندارم، ورنه منخویش را می‌سوزم ار یک مشت خس باشد مرا
۳
بر سراپای دلاویزت نمی‌پیچم چو زلفقانعم زان هر دو لب یک بوسه بس باشد مرا
۴
بس که محنت بر سر محنت نصیبم می‌شودبیم دام راه در کنج قفس باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲