خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وه که گر من بازبینم روی یار خویش راتا قیامت شکر گویم کردگار خویش را
۲
یارِ بارافتاده را در کاروان بگذاشتندبی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را
۳
مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلقدوستان ما بیازردند یار خویش را
۴
همچنان امّید می‌دارم که بعد از داغ هجرمرهمی بر دل نهد امّیدوارِ خویش را
صفحهٔ ۱ از ۴