خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاستکان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست
۲
هر که با شاهد گل‌روی به خلوت بنشستنتواند ز سر راه ملامت برخاست
۳
که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشقکه نه اندر عقبش گَرد ندامت برخاست
۴
عشق غالب شد و از گوشه‌نشینان صلاحنام مستوری و ناموس کرامت برخاست
صفحهٔ ۱ از ۲