خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام استای مجلسیان راه خرابات کدام است
۲
هر کس به جهان خرمیی پیش گرفتندما را غمت ای ماه پری‌چهره تمام است
۳
برخیز که در سایهٔ سروی بنشینیمکانجا که تو بنشینی بر سرو قیام است
۴
دام دل صاحب نظرانت خم گیسوستوان خال بناگوش مگر دانهٔ دام است
صفحهٔ ۱ از ۳