خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدن‌هاکه ریزد سستی پرواز او رنگ تپیدن‌ها
۲
به عزم چیدن گل تا خرامت گلشن‌آرا شدبود از شوق دستت غنچه دلتنگ نچیدن‌ها
۳
نمی‌زیبد تواضع از تو با این قامت رعناکه زیبا نیست جیب سرو در چنگ خمیدن‌ها
۴
چمن پیرا شود او با لب میگون اگر روزیکند گل هم به رنگ غنچه آهنگ مکیدن‌ها
صفحهٔ ۱ از ۲