خلوتی با عطار
قصیدهٔ شمارهٔ ۲
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلاپرواز کن به ذروهٔ ایوان کبریا
۲
بر دل در دو کون فروبند از گمانگر چشم خویش بازگشایی از آن لقا
۳
سیمرغ وار از همگان عزلتی طلبکز هیچ کس ندید دمی هیچکس وفا
۴
گنج وفا مجوی که در کنج روزگارگنجی نیافت هیچ کس از بیم اژدها
صفحهٔ ۱ از ۱۵