خلوتی با عطار
قصیدهٔ شمارهٔ ۵
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر ز گلبن خلقش گلی به بار رسدبه حکم نیشکر آرد برون ز زهرگیا
۲
خدایگانا امروز در سواد جهانبه قطع تیغ تو را دیده‌ام ید بیضا
۳
چو اصل گوهر تیغت ز کوه می‌خیزدازین جهت جهد آتش ز صخره صما
۴
ز سنگ لاله از آن می‌دمد که خونین شدز بیم خار سر رمح تو دل خارا
صفحهٔ ۱ از ۳۳