خلوتی با وفایی شوشتری
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل زاهدان فریبد لب لعل پر فریبتکه نماند هیچ کس را، به جهان سر شکیبت
۲
دل من بگیر و بربند، به چین زلف یاراچه شود اگر ز غربت به وطن رسد غریبت
۳
تو چو شمع دلفروزی همه جمع عاشقان رابه خدا که هیچ پروا، نکنم من از لهیبت
۴
به سپهرِ خوبرویی ، چو ز ناز بذله گویی،تو ادیب مهروماهی که توان شدن ادیبت
صفحهٔ ۱ از ۴