خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به چه ماند جهان مگر به سرابسپس او تو چون دوی به شتاب؟
۲
چون شدستند خلق غره بدوهمه خرد و بزرگ و کودک و شاب؟
۳
زانکه مدهوش گشته‌اند همهاندر این خیمهٔ چهار طناب
۴
گر ندیدی طناب‌هاش، ببینجملگی خاک و باد و آتش و آب
صفحهٔ ۱ از ۱۳