خلوتی با ابوالحسن فراهانی
شمارهٔ ۱۱
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز روزگار ندیدم دمی فراغت بالبیار ساقی جامی زباده مالامال
۲
از آن میی که اگر دلشکستگان تاکشدرون دل گذرانند لب زند تبخال
۳
از آن میی که به گاه نوشتن نامشمکد سر قلم خویش کاتب اعمال
۴
ز شاخسارش هشیار برنخیرد مرغاگر بریزی زو قطره ی به پای نهال
صفحهٔ ۱ از ۳