→ ایرج میرزاایرج میرزا
ایرج میرزا
مثنوی‌ها
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱ - انقلاب ادبیای خدا باز شبِ تار آمد←شمارهٔ ۲ - شاه و جامپادشهی رفت به عزمِ شکار←شمارهٔ ۳ - مکاتبۀ منظومبه یکی از دوستان مُتَشاعر مُتِذَوِّق خود که معهود بود بیاید و دیر کرده بود این سه بیت را بدیهة نوشتم :←شمارهٔ ۴ - نصیحت به فرزنداز مالِ جهان ز کهنه و نو←شمارهٔ ۵ - مکتوب منظوموَ عَلَیکَ السَّلام میرآخور←شمارهٔ ۶ - داستان دو موشای پسر لحظه ای تو گوش بده←شمارهٔ ۷ - خرس و صیّادانیکی خِرس بودست در جنگلی←شمارهٔ ۸ - برای کتابِ آقای مخبر السَّلطنه گفته شد در خیالاتِ عالیِ طفلبچه‌ای با شعور با فرهنگ←شمارهٔ ۹ - شیر و موشبود شیری به بیشه‌ای خفته←شمارهٔ ۱۰ - شاعر این بیت ها را گِرداگِردِ تصویرِ خویش نوشته استمن آن ساعت که از مادر بزادم←شمارهٔ ۱۱ - کار و کوشش سرمایۀ پیروزی استبرزگری کِشته خود را دِرود←شمارهٔ ۱۲ - هدیۀ عاشقعاشقی محنتِ بسیار کشید←شمارهٔ ۱۳ - انتقادباز برتافت به عالَم خورشید←شمارهٔ ۱۴ - جواب به خرده‌گیرشنیدم یاوه‌گویی هرزه‌پویی←شمارهٔ ۱۵ - مزاح با یکی از وزیرانوزیرا از مبارک بیضه ات دور←شمارهٔ ۱۶ - بر سنگ مزارای نکویان که در این دنیایید←شمارهٔ ۱۷ - شکوۀ شاگردچنین می گفت شاگردی به مَکتَب←شمارهٔ ۱۸ - کلاغ و روباهکلاغی به شاخی شده جای گیر←شمارهٔ ۱۹ - شوقِ درس خواندنحمد بر کردگارِ یکتا باد←شمارهٔ ۲۰ - نوروزِ کودکانعید نوروز و اوّل سال است←شمارهٔ ۲۱ - انتقاد از مستشاراننبینی خیر از دنیا عَلایی←شمارهٔ ۲۲ - پسرِ بی هنرداشت عباس قلی خان پسری←شمارهٔ ۲۳ - در هجوِ اعتمادالتجارِ اصفهانیای بی‌خرد اعتمادِ تُجّار←شمارهٔ ۲۴ - ستایشِ صنیع الدّولهطبیعت گر شَگَرفی ها نَماید←شمارهٔ ۲۵ - خر و عَزبشد گذار عزبی از در باغ←شمارهٔ ۲۶ - نکتهطبع من این نکته چه پاکیزه گفت←شمارهٔ ۲۷ - قبلۀ آمالحاجیان رَخت چو از مکه برند←شمارهٔ ۲۸ - طوطیمرا هست یک طوطی اندر قفس←شمارهٔ ۲۹ - آرزویِ خرِّ دُم بریدهبوده است خری که دُم نبودَش←شمارهٔ ۳۰ - دو قوچِ جنگیچه خواهند از جان هم این دو قوچ←شمارهٔ ۳۱ - گفتگو با جوانِ فرنگی مَآبگفتم به جوانکی مُفَرَّنگ←شمارهٔ ۳۲ - سوءِ ظَنّنمی‌دانم چرا حَتم است و واجب←شمارهٔ ۳۳ - غَلَبه بر خَشمپیش تر زان کِت غَضَب گردد عیان←شمارهٔ ۳۴ - دزدانِ ناداندو نفر دزد خری دزدیدند←شمارهٔ ۳۵ - طبیعی گوییهرچه گویی تو طبیعی می‌گوی←شمارهٔ ۳۶ - حُرمتِ رباگفت روزی به جعفرِ صادق←شمارهٔ ۳۷ - سَجعِ مُهرِ شُتُرگاه بارَم خار باشد گاه دُر←